Do Polski kult Św. Iwona zawędrował dość wcześnie - najpierw do Wrocławia. W roku 1372 jeden z kanoników wrocławskiej kolegiaty św. Idziego, Bertold, przywiózł ze swej pielgrzymki do Tréguier relikwie tego Świętego. Nie przetrwał jednak do naszych czasów ani ołtarz Św. Iwona w kościele św. Idziego, ani jego relikwie. Natomiast istnieje w tym mieście kaplica Św. Iwona przy kościele Najświętszej Marii Panny na Piasku. Znajdujące się tam swego czasu relikwie Świętego przywiezione zostały przez opata Kanoników Regularnych Arrowezjańskich, Henricusa Gallici, po 1386 r. Kult Św. Iwona we Wrocławiu istniał do XIX w. Odżył on na powrót dopiero pod koniec XX w.
W dawnej Polsce kult i bractwa Św. Iwona rozwinęły się bujnie szczególnie w siedzibach Trybunału Koronnego. W Lublinie bractwo powstałe przy kościele Bernardynów (Nawrócenia św. Pawła), zatwierdzone przez papieża Benedykta XIV w 1743 r., przetrwało do końca XIX w. Aż do dnia dzisiejszego znajduje się tam ołtarz z obrazem i inskrypcją: Divo Ivonis causarum defensoris. W Piotrkowie Trybunalskim utworzone w 1726 r. Bractwo Św. Iwona miało swoją siedzibę przy kościele Pijarów, wcześniej Jezuitów. W kościele tych ostatnich znajduje się do dziś obraz Świętego pędzla Czechowicza . Zakon Pijarów opiekował się także bractwem Św. Iwona w Warszawie . Istniało bractwo we Lwowie przy kościele Franciszkanów oraz prawdopodobnie w Przemyślu. Z kultem Św. Iwona łączy się także nazwa miejscowości Iwonicza-Zdroju , w pobliżu której znajduje się drewniany kościół pod wezwaniem Św. Iwona i Matki Bożej Uzdrowienia Chorych poświęcony w 1464 r. Tam znajduje się wykonana przez W. Kandefera rzeźba Św. Iwona trzymającego w ręku swój nieodłączny atrybut - księgę praw .